Zonder masker 
De nacontrole van mijn borstoperatie was goed en het herstel loopt voorspoedig, het vocht is weg en mijn lichaam doet wat het moet doen. En daarmee voelt het alsof deze periode afgerond mag worden. Niet alleen lichamelijk maar ook innerlijk, nieuwe kansen nieuwe rondes en acceptatie van mijn lieve mooie en eigen lijf.
Dit wordt dan ook mijn laatste blog over dit herstel niet omdat het niet belangrijk was.
Maar omdat de boodschap inmiddels dieper ligt dan mijn lichaam alleen.
Een foto van een meisje van elf
Doordat ik nu wat meer tijd heb haha was ik de oude fotoboeken aan het doorbladeren en daarin vond ik een foto van mezelf samen met mijn nichtje geweldig, op deze foto was ik elf jaar.
Verkleed en vol in de make-up in een glitterjurk, heerlijk vond ik het als we de zondagen thuis bleven en de
verkleedkoffer te voorschijn kwam, het hield ons uren zoet en natuurlijk was er altijd de “modeshow” aan onze ouders.
Ik hield ervan verkleden, optreden, in een andere huid kruipen.
Toneel spelen, even iemand anders zijn.
En eerlijk?
Dat plezier zit er nog steeds in, nog steeds vindt ik zichtbaar zijn superleuk, laat ik van mezelf horen en verzin ik wel iets nieuws om weer ergens in de media of de socials te verschijnen…en daarvoor…schaam ik me totaal niet.
Met kerst ben ik weer Kerst-elf samen met mijn man die de kerstman speelt voor mensen met een verstandelijke beperking, geweldig dit doen we nu voor het 3de jaar met veel plezier we kruipen letterlijk in de huid van de elf en de kerstman HoHoHo!
De maskers die we dragen
Als kind was verkleden onschuldig speels, fantasie, verbeelding en expressie. Maar ergens onderweg…vergeten we de onschuld het even kind zijn en gaan we het ook doen om iets te verbergen. We zetten maskers op: om jonger te lijken, om mooier te zijn, om sterker over te komen, om erbij te horen
Ik zie het om me heen, opgespoten lippen, strakke gezichten, altijd maar jong willen blijven. Dit werd voor mij ook zo duidelijk in de kliniek moeder en dochter waarvan de moeder er jonger uitzag dan de dochter, bijzonder.
En laat ik eerlijk zijn:
ik heb daar zelf ook aan meegedaan Eén keer een filler en hier en daar een botox prikje.
Op dat moment vanuit ijdelheid. Maar ook vanuit zoeken, vanuit onzekerheid, vanuit het verlangen om “goed genoeg” te zijn en om het ouder worden niet de kans te geven.
Wanneer de maskers beginnen te knellen
Er komt een moment vaak later in het leven dat die maskers niet meer passen.
Dat je lichaam signalen geeft.
Dat je ziel zachter begint te fluisteren.
Dat je voelt: dit ben ik niet helemaal.
Bij mij kwam dat moment nu. Niet met woorden.
Maar met mijn lijf. En ineens werd de vraag niet meer:
Hoe zie ik eruit? Maar: wie ben ik, als alles wegvalt?
De moed om echt te zijn
Hoe mooi is het…
als je de toeters en bellen langzaam loslaat.
Als je niet meer hoeft te bewijzen.
Niet meer hoeft te verbergen.
Niet meer hoeft te voldoen.
Hoe mooi is het als je in de spiegel kunt kijken
en kunt zeggen:
Ik ken jou.
En ik hou van jou.
Niet omdat alles perfect is.
Maar omdat het echt is.
Verkleden mag. Verstoppen hoeft niet meer.
Begrijp me goed: spel, creativiteit, verbeelding, expressie, dromen en wensen dat blijft.
Dat hoort bij mij en als het goed is ook bij jou, dat hoort bij het leven wat ik zelf zo ambieer.
Maar er is een verschil tussen spelen en jezelf kwijtraken. Tussen even in een andere huid kruipen
en structureel niet durven zijn wie je bent. En misschien is dat wel de uitnodiging van deze blog.
Een spiegel voor jou
Met welk masker loop jij rond?
Waar laat jij iets van jezelf niet zien?
Waar probeer je iets te corrigeren dat misschien helemaal niet kapot is?
Misschien vraagt jouw leven net als het mijne
niet om nóg een laag erbovenop…maar om iets af te leggen.
Afronding
Mijn lichaam is aan het herstellen.
En ik ook, niet door iets toe te voegen, maar door dichter bij mezelf te blijven.
Dit is mijn laatste blog over dit hoofdstuk.
Het cirkeltje is rond.
En vanaf hier?
Leef ik verder doe ik de dingen waar ik Heppie de Peppie van wordt, met minder maskers en met meer zachtheid naar mijzelf.
Misschien is echte schoonheid niets anders dan durven zijn wie we altijd al zijn geweest.
Tot eind van het jaar neem ik de tijd om even stil te zijn en te voelen even geen blog, maar
in het nieuwe jaar schrijf ik weer verder met nieuwe thema’s, nieuwe lagen en dezelfde intentie: verbinden van mens tot mens.
Voor nu wens ik je rustige dagen, zachtheid en een moment om ook zelf even zonder masker te zijn.
Liefs Hilda.