Januari…
De maand waarin we massaal besluiten dat het anders moet schrijven onze dromen en doelen op…we gaan afvallen.
meer bewegen, gezonder eten, meer rust nemen.
Andere keuzes maken en ga zo nog een poosje door want alles begint bij die eerste stap van doen…
En toch…
Ieder jaar zie ik hetzelfde gebeuren.
Na een paar weken ebt het weg ook bij mezelf,
niet omdat ik of de mensen om mij heen niet gemotiveerd zijn…maar omdat we bijna altijd op de verkeerde plek beginnen.
We willen veranderen door te doen
Goede voornemens zijn bijna altijd actiegericht.
We maken plannen, schema’s, uitdagingen.
We zoeken discipline, structuur en houvast.
Maar gedrag is zelden het beginpunt.
Gedrag is het gevolg.
Zolang de innerlijke beweging niet meekomt,
wordt elke verandering een kwestie van volhouden.
En volhouden kost energie, energie die uiteindelijk opraakt.
De afgelopen maanden waren intens
niet alleen de afgelopen maanden maar heel het jaar 2025…de prostaatkanker van mijn man, het onverwachtse overlijden van mijn schoonbroer en het overlijden van mijn schoonmoeder en daarnaast mijn eigen herstel waarin ik stappen zetten om goed te herstellen.
Maar mezelf toch weer de druk erop had gezet om de 21 dagen Deepeek Chopra meditatie elke morgen aan een app groep met 59 personen door te sturen en daarnaast mezelf oplegde om 21 dagen zichtbaarheid te creëren via Reels op Insta (en facebook). Achteraf gezien en ondanks dat ik het met liefde heb gedaan had ik deze energie beter in mijzelf kunnen stoppen maar zo zie je dat is achteraf. En vanuit de reacties toch ook weer dankbaar dat ik het heb gedaan.
En ook nu…het begin van Januari zit ik even in de rees …3 dagen supervisie in Amsterdam School voor Imaginatie daar waar ik mijn opleiding volgde voor verbeeldingscoach.
Veel actie, veel beweging, veel rijden (gelukkig vakantie en geen file)
Maar wat me raakt, zit niet in wat ik allemaal doe maar in wat het zichtbaar maakt. Want elke uitdaging, hoe krachtig of pijnlijk ook, legt niet je kracht bloot, maar je overtuigingen, je patronen en je twijfel.
Een vuurloop gaat niet over vuur
IK postte een bericht van 2 jaar geleden van een vuurloop en dit is geen bewijs van lef of doorzettingsvermogen.
Het was voor mij een spiegel. De kracht van het vuur. 
Je kunt alleen lopen als je innerlijk al besloten hebt dat je loopt.
Twijfel je nog? Dan voel je dat in elke vezel.
Het vuur dwingt niets af, het laat zien waar je staat. En eigenlijk is dat precies wat het leven voortdurend doet.
Waarom voornemens vaak stranden
We willen veranderen zonder stil te staan bij vragen als:
- Wat draag ik al te lang?
- Waar ben ik mezelf voorbijgelopen?
- Wat probeer ik te fixen met gedrag?
- Welke leegte hoop ik op te vullen?
Zolang die vragen onbeantwoord blijven,
blijft verandering oppervlakkig. Dan wordt afvallen een strijd. Rust nemen een opdracht en grenzen stellen iets wat “moet”.
En dat voelt nooit kloppend.
Echte verandering begint niet buiten jezelf
Wat ik in mijn werk en nu ook weer bij mezelf zie, is dat duurzame verandering pas ontstaat
wanneer we bereid zijn om naar binnen te kijken.
Uit het hoofd, In het lijf.
In dat wat je liever even overslaat. Niet spectaculair, niet Instagram-waardig, maar eerlijk.
Daar zit de sleutel.
Misschien is dit jouw uitnodiging
Niet om nog een doel te stellen.
Niet om nóg harder je best te doen.
Maar om jezelf één eerlijke vraag te stellen: Wat vraagt mijn innerlijke mens van mij nu echt?
Niet wat je denkt dat hoort.
Niet wat anderen doen.
Maar wat jij voelt, als je even stil wordt.
Van daaruit volgt beweging vanzelf.
Zonder strijd. Zonder forceren.
Tot slot
Ik blijf schrijven.
Niet over snelle oplossingen.
Niet over trucjes of schema’s.
Maar over dat wat ons werkelijk in beweging zet.
Van binnenuit. En misschien begint dat dit jaar niet met een voornemen.
Maar met een moment van eerlijk kijken.
Liefs Hilda