Soms raakt een beeld meer dan duizend woorden.
Niet omdat het zo spectaculair is,
maar omdat het iets opent wat we met denken alleen niet bereiken.
De afgelopen tijd merkte ik dat opnieuw.
Een reel, een beeld, een moment van imaginatie het raakte veel mensen.
En dat is geen toeval.
Verbeeldingskracht is geen fantasie
Verbeeldingskracht wordt vaak gezien als iets lichts.
Iets creatiefs. Iets wat je “erbij” doet. Maar in mijn werk en in mijn eigen leven zie ik iets heel anders. Verbeeldingskracht is geen ontsnappen aan de werkelijkheid. Het is een ingang. Een innerlijke ruimte waarin je kunt voelen, verwerken en bewegen zonder dat je alles hoeft te begrijpen of uit te leggen.
Waarom praten soms niet genoeg is
We zijn goed in praten, in verklaren en in analyseren. Maar herstel fysiek, emotioneel of mentaal (en ook spiritueel) vindt zelden alleen plaats in woorden. Rouw bijvoorbeeld. Dat gaat niet alleen over overlijden. Het gaat ook over afscheid nemen van: een oude rol, gezondheid, verwachtingen, een versie van jezelf. Dat laat zich niet altijd vangen in gesprekken. Verbeeldingskracht, de kracht van de verbeelding kan hierbij helpen.
Imaginatie als brug
In imaginatie werk je niet met oplossingen, maar met beleving.
Met beelden. Met gevoel. Met het lichaam.
Dat kan gaan over: loslaten, een grens ervaren, een overgang maken, regie terugpakken, veiligheid voelen
Niet omdat je het “verzint”, maar omdat je innerlijk ervaart wat er nodig is.
En ervaring werkt dieper dan uitleg.
Herstel begint vaak van binnen
In mijn eigen herstel merkte ik opnieuw hoe belangrijk dat is.
Niet alles hoeft opgelost.
Niet alles hoeft benoemd.
Soms is het voldoende om iets toe te laten.
Om het te zien om het te voelen.
Daar ontstaat rust. Daar ontstaat ruimte. En vaak ook: richting.
Regie in je eigen leven
Verbeeldingskracht helpt je niet om iemand anders te worden.
Het helpt je om weer bij jezelf te komen.
Om keuzes te maken die kloppen.
Om te voelen waar je ja of nee tegen zegt.
Om niet alleen te reageren, maar bewust te bewegen.
Dat is wat ik bedoel met regie in je eigen leven.
Niet harder sturen. Maar dieper luisteren.
Een uitnodiging
Je hoeft niets te forceren.
Je hoeft niets te begrijpen. Maar je kunt jezelf wel deze vraag stellen:
Wat wil er in mij gezien, gevoeld of afgerond worden?
En misschien merk je dan dat er al veel meer beweging is dan je dacht.
Tot slot
Ik blijf schrijven over dit soort thema’s.
Niet omdat ik antwoorden heb, maar omdat ik geloof in ruimte.
Ruimte om te voelen, ruimte om te herstellen, ruimte om te leven vanuit binnenuit.
Verbeeldingskracht is daarin geen bijzaak.
Het is een sleutel.
Liefs Hilda.