We houden vaak langer vast dan goed voor ons is… 
aan werk, aan een rol en aan een manier van leven.
Aan verwachtingen van anderen of aan een versie van onszelf die ooit heel goed bij ons paste en nu in gevoel niet meer past door situaties die ons overkomen, ouder worden en naar situaties anders zijn gaan kijken. Niet omdat we niet beter weten. Maar omdat loslaten spannend is.
Want wie ben je als je stopt met iets waar je jarenlang je tijd, energie en liefde in hebt gestoken?
Wat komt ervoor terug? En wat als je de verkeerde keuze maakt?
Ik ken dat gevoel maar al te goed.
Jaren geleden gaf ik met ontzettend veel plezier danslessen, Heppie dance people was een groot onderdeel van mijn leven. Ik bracht mensen in beweging, zag ze genieten en voelde hoeveel energie het mij gaf. Maar op een gegeven moment veranderde er iets ook mede door corona het was niet van de ene op de andere dag.
Niet met een duidelijk moment waarop ik wist: nu moet ik stoppen.
Het was eerder een zacht gevoel dat steeds terugkwam ook mede door de situatie destijds voelde ik dat er iets anders wilde ontstaan, toch bleef ik nog een tijd vasthouden.
Omdat het vertrouwd was en omdat ik er goed in was.
Omdat mensen mij ermee kenden. En omdat je niet zomaar afscheid neemt van iets waar je zoveel liefde in hebt gelegd.
Loslaten voelde op dat moment niet als vrijheid. Het voelde vooral als onzekerheid.
Loslaten betekent niet dat iets mislukt is
We denken soms dat stoppen betekent dat we hebben gefaald.
Dat we hadden moeten volhouden, dat we ondankbaar zijn, dat we niet sterk genoeg zijn of dat al die jaren voor niets zijn geweest. Maar dat is niet waar. Sommige fases zijn niet bedoeld om voor altijd te duren.
Ze brengen je iets, ze leren je iets en ze maken je sterker.
En laten je ontdekken waar jouw kwaliteiten liggen
En daarna mag er iets nieuws ontstaan. Alles wat ik in die jaren heb geleerd, neem ik nog steeds mee. Het werken met groepen, Mensen laten bewegen. Het creëren van plezier en veiligheid. Het aanvoelen van wat iemand nodig heeft.
En het lef om zichtbaar te zijn.
Niets daarvan is verloren gegaan. Het heeft juist de basis gelegd voor het werk wat ik nu doe.
Soms ontstaat er pas ruimte als je stopt met vasthouden
Het afgelopen halfjaar is er veel gebeurd. Meer dan ik vooraf had kunnen bedenken. Een operatie.
Herstel. Stilstaan. Opnieuw kijken naar mijn werk. Keuzes maken.
Mijn bedrijf scherper neerzetten. Meer werken onder mijn eigen naam. Nieuwe coachingstrajecten ontwikkelen.
Een nieuwe baan beginnen. En steeds duidelijker voelen welke mensen ik wil begeleiden.
Als ik terugkijk, zie ik hoeveel er in een paar maanden kan veranderen. Niet omdat alles vanzelf ging. Wel omdat ik bereid was eerlijk te kijken.
Wat past nog bij mij?
Waar krijg ik energie van?
Wat doe ik omdat het vertrouwd is?
En waar wil ik werkelijk naartoe?
Die vragen zijn niet altijd makkelijk. Want zodra je eerlijk gaat voelen, kun je niet meer alles blijven doen. Dan moet je kiezen. En kiezen betekent soms ook afscheid nemen.
We zijn vaak bang voor de ruimte die ontstaat
Veel mensen voelen heel goed dat iets niet meer klopt.
Een baan die alleen nog maar energie kost. Een relatie waarin je jezelf steeds kleiner maakt.
Een agenda die altijd vol zit. Een rol waarin je vooral voor anderen zorgt.
Of een leven waarin je maar doorgaat, terwijl je lichaam allang aangeeft dat het genoeg is.
Toch veranderen we vaak niets. Niet omdat we zwak zijn. Maar omdat het bekende soms veiliger voelt dan het onbekende. Zelfs als het bekende ons uitput. De ruimte die ontstaat na het loslaten kan ongemakkelijk voelen.
Het is even leeg, even stil…even niet weten…en juist daar willen we vaak meteen weer vanaf.
We vullen de agenda opnieuw. We zoeken snel een nieuw doel.
We gaan harder werken of we overtuigen onszelf ervan dat het allemaal wel meevalt. Maar soms is die lege ruimte precies wat je nodig hebt. Niet om direct een nieuw plan te maken. Maar om weer te kunnen voelen.
Wat wil jij eigenlijk nog?
Dat is een vraag die we onszelf veel te weinig stellen.
Niet:
Wat wordt er van mij verwacht?
Wat vinden anderen verstandig?
Wat hoort bij mijn leeftijd?
Wat moet ik volhouden?
Maar:
Wat klopt nog voor mij?
Waar verlang ik naar?
Wat geeft mij rust?
Waar voel ik ruimte?
En wat ben ik misschien al veel te lang aan het dragen?
Ik ontmoet veel vrouwen maar ook een aantal mannen die sterk zijn, die zorgen
regelen, werken en doorgaan en ondertussen steeds verder bij zichzelf vandaan raken.
Ze zijn niet ineens de weg kwijt. Ze hebben alleen zo lang naar alles en iedereen geluisterd, dat hun eigen stem zachter is geworden. En vaak is er eerst vertraging nodig om die stem weer te horen. Niet door nóg meer te analyseren. Maar door uit het hoofd te komen en terug te gaan naar het lijf.
Door te ademen, te voelen en stil te worden en zonder oordeel te kijken naar wat er werkelijk speelt.
Trots zijn mag ook
Ik merk dat ik soms snel doorga naar het volgende.
Er is altijd wel iets wat nog beter kan
een pagina die aangepast moet worden
een idee dat uitgewerkt mag worden
een doel dat ik wil bereiken.
En ja, ik heb grote dromen.
Ik wil zichtbaar zijn.
ik wil landelijk werken, ik wil meer mensen bereiken
ik wil mensen helpen om niet alleen te overleven, maar weer echt te leven.
Daar wil ik hard voor werken. Maar ik wil ook leren om af en toe stil te staan. Om niet alleen te kijken naar wat er nog moet, maar ook naar wat er al is. En als ik eerlijk ben, ben ik trots.
Trots op de keuzes die ik heb gemaakt.
Trots op de richting die steeds duidelijker wordt.
Trots op mijn website, mijn aanbod en mijn werk.
Trots dat ik niet ben blijven staan waar het vertrouwd was, en vooral trots dat ik steeds dichter bij mezelf kom.
Niet omdat alles af is. Maar omdat het klopt voor mij.
Misschien hoef je deze zomer nog niets op te lossen
De zomer nodigt uit tot vertragen, even minder moeten, meer buiten zijn.
Meer ademen. Meer voelen. Misschien hoef je deze zomer niet direct te weten wat jouw volgende stap wordt. Misschien hoef je nog geen besluit te nemen. Misschien is het al genoeg om jezelf één eerlijke vraag te stellen:
Wat houd ik nog vast, terwijl ik diep vanbinnen voel dat het niet meer bij mij past?
Je hoeft niet meteen te springen. Je hoeft niets te forceren. Maar je mag wel luisteren. Want soms weet je lijf het al veel eerder dan je hoofd. En soms begint een nieuwe richting niet met een groot plan. Maar met het zachte besef: zo wil ik niet langer doorgaan.
Ik wens je een heerlijke zomer, een zomer met rust.
Met ruimte en met mooie ontmoetingen. En misschien met een klein beetje meer aandacht voor jezelf. Half augustus ben ik weer terug. Met nieuwe inspiratie en vooral met nog meer helderheid over hoe ik mensen wil begeleiden. Voor nu: geniet van de zomerzon, vertraag en voel af en toe wat er voor jou werkelijk klopt.
Liefs, Hilda