Wanneer je lichaam zich herinnert wat jij dacht vergeten te zijn
Mijn eerste blog ging over de keuze die ik maakte.
Maar keuzes maken is één ding.
Er zelf doorheen gaan is iets heel anders.
De operatie en wat mijn lichaam mij liet voelen
27 november.
De dag waarop mijn borstprotheses na 30 jaar uit mijn lijf werden gehaald.
Ik voelde me voorbereid tenminste dat dacht ik. Bij aankomst in de ontvang- en tevens uitslaapkamer beginnen mijn benen al te trillen., met moeite krijg ik ze stil, bijzonder vindt ik dit maar het is puur een reactie van mijn lichaam. Misschien zijn het ook de zenuwen en de lijfelijke herkenning van andere operaties.
Het voelt diep, intens en oncontroleerbaar.
Een kapje en ineens een andere tijd
Op het moment dat het kapje voor mijn gezicht komt voor de narcose… krijg ik een flashback
van 19 jaar geleden. Bij de geboorte van mijn jongste dochter scheurt mijn baarmoeder, er is paniek onder de doctoren en de OK wordt met spoed klaar gemaakt, redden wat er te redden valt. Mijn brein had die herinnering “netjes” opgeborgen maar mijn lijf niet.
“Ons trauma zit vaak dieper dan ons denken kan bevatten”.
Ik word wakker in de uitslaapkamer met trillingen over mijn hele lijf en tranen die niet willen stoppen. Bizar ik krijg zowat mijn lichaam niet stil – na een paar slokken koffie gaat het beter en mag ik naar huis.
Een onverwachte terugkeer naar de OK
Onderweg naar huis (vanuit Amstelveen) zwelt mijn linkerborst en ik word lichter in mijn hoofd.
Na een belletje is het verstandig om…om te draaien. Wederom de file in…
Een inwendige bloeding. Ze staan me op te wachten, ook nu schiet ik in de trilfase. Doordat ik koffie op heb en een liefdevolle speciaal gehaalde appelflap op heb krijg ik lokale verdoving onder de borst.
Ruim een halve liter bloed wordt afgezogen. Ik ben bij bewustzijn en voel het geduw, getrek en het afzuigen, mijn brein gaat alle kanten op maar
ook hier op de OK reageert mijn lichaam extreem en weer vloeien de tranen. De OK assistente zegt “je hebt het goed gedaan” en met goede bedoelingen veegt ze mijn tranen weg…we mogen weer naar huis.
Die nacht durf ik niet te slapen.
Mijn lichaam houdt de wacht.
Trauma zit niet in het hoofd. Trauma zit in het lijf.
Dit alles liet me opnieuw zien wat ik anderen dagelijks leer:
🌿 Het lichaam vergeet nooit
🌿 Het lichaam beschermt ons
🌿 Het lichaam spreekt wanneer wij stilvallen
En soms wanneer we denken dat we “klaar” zijn
duikt er nog iets op dat eerst gezien wil worden. Om dit te delen wil ik duidelijk maken dat ons “trauma” veel dieper kan zitten dan wij denken of ervaren en het de nodige aandacht vergt naar ons zelf maar ook naar de cliënt die wij (ik) mogen begeleiden met vooral lichaamswerk.
Uitleg lichaamswerk
Drie December was de controle 6 dagen na de operatie…
De pleisters werden verwijderd, mijn rechterborst had ik al mogen bewonderen maar ik was zeer benieuwd naar de linkerborst,
een eerste blik op mijn nieuwe lijf. Maar opnieuw kiest mijn lichaam haar eigen tempo.
Bij het verwijderen van protheses wordt normaal alles netjes weggehaald.
Alleen…in 1 tot 3% van de gevallen blijft er vocht/bloed achter. Laat ik daar nou net in zitten.
En in mijn geval: in beide borsten. Het gevoel…is klotsend. Links konden ze het wegzuigen.
Rechts nog niet.
Geen paniek, wel vertraging (wat voor mij best pittig is)
Nog even niet vooruit maar mee in het herstel van mijn lijf.
Nog even voelen, nog even vertrouwen en rustig door.
Van vechten naar vertrouwen
Het is confronterend.
Het is langzaam.
En toch besef ik ook:
Dat mijn lichaam werkt, het me beschermt, het opruimt en het heelt…op haar tijd.
Herstellen is voor ieder anders en is geen rechte lijn, het is een golfbeweging.
Soms zacht en soms wild.
Hoe pittig ik dat ook vindt vraagt mijn lichaam wederom voor rust en herstel en ik mag me daaraan overgeven.
Dapper zijn betekent niet dat er niets misgaat.
Dapper zijn betekent blijven voelen, ook als het misgaat.
En wat ik al eerder schreef en weer toepasbaar is “je lichaam praat met je, de vraag is: durf je te luisteren?”
Nu luister ik…
Komende week…
Nog steeds rust.
Nog steeds vertragen.
Nog steeds thuiskomen.
Ik neem je mee, stap voor stap, week na week.
Tot dan,
Liefs Hilda