Ik ben van nature enthousiast.
Speels energiek en altijd wel in beweging.
En juist daarom weet ik ook hoe belangrijk het is om balans te blijven zoeken tussen lichtheid en diepgang. Er zijn tegenwoordig ontzettend veel coaches. In allerlei vormen, stijlen en richtingen. En laat ik dit meteen zeggen: dat is op zichzelf niet verkeerd.
Er zit veel bevlogenheid in dit veld en veel verlangen om iets te betekenen voor een ander. Maar juist omdat het zo groot en divers is geworden,
vind ik het belangrijk om af en toe stil te staan bij wat begeleiden eigenlijk vraagt.
Mijn waarheid is niet jouw waarheid
In mijn werk zeg ik het vaak:
wat voor mij klopt, hoeft voor jou niet te kloppen. Er is niet één methode, niet één tempo en niet één waarheid. Maar wat voor mij wél essentieel is, is dat je weet waar je over praat. Dat je jezelf blijft ontwikkelen. Dat je reflecteert op wat je doet en waarom je het doet. Begeleiden vraagt meer dan enthousiasme alleen.
Van verbinding naar bedding
Ik zie veel initiatieven ontstaan: samenkomen, bewegen, beleving, verbinding. En dat is prachtig. Dat past ook bij mij. Maar zodra mensen iets openen emotioneel, lichamelijk of innerlijk, verandert de ruimte. Dan is er bedding nodig, aanwezigheid en weten wat je doet als iemand geraakt wordt.
Als iemand stilvalt of als iemand over zijn of haar grens gaat. Dat vraagt vakmanschap. En dat vakmanschap ontstaat niet vanzelf.
Wat vaak onzichtbaar blijft
Wat veel mensen niet zien, is wat er achter professioneel begeleiden zit…De opleidingen, de trainingen, de supervisie. en de investering in tijd, geld en energie. Maar ook het ondernemerschap: zichtbaar zijn, blijven bouwen en blijven investeren. Voor veel coaches is dit geen ‘erbij’. Het ís hun werk, hun inkomen en hun verantwoordelijkheid. Dat maakt het speelveld anders dan wanneer je iets af en toe organiseert. Niet beter, niet slechter, maar anders.
De diversiteit in coachland
Juist door die enorme diversiteit vind ik vakmanschap zo belangrijk. Blijven leren.
Blijven reflecteren. Blijven voelen waar je eigen grenzen liggen. Niet denken dat je “klaar” bent.
Niet geloven dat één methode alles oplost. Maar beseffen dat begeleiden mensenwerk is.
En dat mensenwerk zorgvuldigheid vraagt. Voor de ander, voor jezelf en voor het veld waarin we werken..
Ook als coach blijf je mens
En laat ik daar eerlijk over zijn: ook ik word geraakt door wat ik zie. Door post van andere coaches, door beloftes, door vergelijkingen. Dan komt soms die vraag: Doe ik het wel goed genoeg? Coach zijn betekent niet dat je boven die gevoelens staat.
Het betekent dat je ze kent, voelt en er onderscheid in kan maken om hierin balans te vinden.
Waarom ik blijf geloven in balans
Ik geloof niet in snelle oplossingen en niet in vastomlijnde formats.
Niet in de Quik fix maar in processen in tijd en in beweging.
In enthousiasme én reflectie in lichtheid én vooral in verantwoordelijkheid.
In uit je hoofd, in je lijf maar wel met bedding. Het is een reflectie.
Vanuit mijn eigen proces, mijn eigen vak en mijn eigen mens-zijn.
En misschien is dat wel de belangrijkste vraag
in dit hele veld: Kunnen we enthousiast blijven, én tegelijk zorgvuldig?
In begeleiding die niet belooft te fixen,
maar ruimte biedt om te groeien. Want dáár ontstaat balans. En dáár ontstaat echte begeleiding.
En in dit werk hoort ook loslaten niet iedereen blijft en dat hoeft ook niet. Als iemand kiest voor een andere coach,
zie ik dat niet als mislukking, maar als beweging. Soms ben je precies wat iemand nodig heeft voor een tijdje.
En soms is het kloppend om beide verder te gaan.
Liefs Hilda.