In mijn werk zeg ik het vaak tegen anderen:
luister naar je lichaam, vertraag, neem rust en maak ruimte om te voelen wat er werkelijk speelt. 
Maar afgelopen week merkte ik opnieuw hoe belangrijk het is om dat ook zelf te doen.
Practice what you teach…
Vorige week zat ik vijf dagen in ons chalet heppie people in Doornspijk. Een plek tussen de Veluwse bossen waar ik zelf relax en mijn retraites verzorg. Deze keer waren het vijf dagen terug naar mezelf. De natuur in, minder prikkels en meer stilte. Niet omdat het moet, maar omdat ik voelde dat het nodig is.
Terug naar de basis
Deze vijf dagen deed ik intermittent fasting. Twintig uur niet eten, vier uur wel, zelf met één dag erbij van 21 uur.
Ik zal eerlijk zijn: ik vond het best pittig. Het lichaam detox en je voelt dat vooral in emotie en de dankbaarheid als je weer “mag” eten.
Maar tegelijkertijd gebeurt er ook iets anders mijn hoofd werd rustiger en er ontstond meer ruimte om te voelen wat er van binnen in mijn lijf gebeurde. Heel bijzonder om het mee te maken en te beleven dat we heel de dag van alles eten – ontbijt- lunch- diner en alle tussendoortjes van vooral suiker. (maar dat is weer een ander verhaal)
Een reis naar het hart
Tijdens deze dagen maakte ik ook een innerlijke reis met cacao bliss, cacao bliss bevat ceremoniële Cacao, Caapi, Psilocybine en kruiden om je hart te openen. (Dit product werkt hallucinerend en wanneer onbekend begeleiding vereist!)
Zelf heb ik al menig begeleidende reizen mogen ervaren van ayahuasca, truffels, kambo en de krachten van de helende cacao. Ik voel en ervaar wat nodig is voor mijzelf en met een goede intentie weet ik dat het voor mijzelf verantwoordelijk is wat ik kan dragen.
Deze keer werd het een reis naar mijn hart. Naar hartzeer, hartpijn.
Maar ook naar liefde.
Soms zit er meer opgeslagen in ons hart dan we denken. Niet alleen van onszelf, maar ook van generaties vóór ons. De vrouwenlijn. Er kwamen stukken boven van mijn oma. Verdriet en onmacht, jeetje wat een tranen, na afloop maakte ik een hart van bloemen. Een symbool van alles wat er gevoeld en geheeld mocht worden. Ik heb het stuk opgedragen aan haar mijn lieve oma.
Een brief aan mezelf
Wanneer ik een retraite verzorg doe ik zelf ook altijd mee met de opdrachten van soulcard, verbeelding en schrijven en tijdens het opruimen van wat spullen kwam ik iets tegen. Een brief die ik een jaar geleden aan mezelf schreef. (en die nu zeer toepasselijk was op mijn innerlijke reis) Ik was toen 57. Inmiddels 58. En terwijl ik die woorden teruglas, voelde het alsof ik mezelf opnieuw ontmoette. Alsof ik mezelf herinnerde aan iets wat ik eigenlijk al wist en wat ik de afgelopen dagen had gevoeld.
Stukje uit mijn brief geschreven aan mijzelf…
Het hart
Mijn hart begon te kloppen voordat ik geboren werd.
De bron van mijn leven. Een hart dat sneller klopt bij angst, rustiger bij vertrouwen. Een hart dat liefde kent,
maar ook boosheid en verdriet. En dat iedere seconde mijn lichaam aanstuurt. Een wonder eigenlijk.
De adem
En dan is er de adem. Mijn eerste adem op 2 februari 1968.
En nog steeds adem ik elke dag opnieuw. De adem reageert op alles wat er gebeurt.
Op geluk, op spanning op verdriet. Net als het hart.
Het tweede brein
Naast ons hoofd hebben we nog een belangrijk centrum:
onze buik. De darmen worden niet voor niets het tweede brein genoemd.
Daar zitten miljoenen zenuwcellen die voortdurend communiceren met onze hersenen.
Daarom voelen we spanning, intuïtie en emoties vaak letterlijk in onze buik. Hart, adem en buik werken voortdurend samen.
Wanneer we daarnaar leren luisteren, ontdekken we vaak dat ons lichaam veel meer weet dan we denken.
De bron
Soms moeten we een lange weg afleggen om te begrijpen dat we allemaal uit dezelfde bron komen. Een bron van licht. Een bron van liefde. Die bron zit niet buiten ons. Hij zit in ons. Wanneer we weer leren vertrouwen, merken we dat veel er al is. Dan mag het weer gaan stromen. Blokkades mogen verzachten. Wonden mogen helen.
Wat deze dagen mij opnieuw laten zien
Er zit al zoveel in ons. Alleen lopen we er vaak voor weg. We zoeken buiten onszelf naar antwoorden,
terwijl veel al in ons aanwezig is. Soms hebben we alleen even ruimte nodig.
Stilte – Natuur – Verstilling. Om weer te voelen wat er al is.
Verlangen
Tijdens deze dagen moest ik ook denken aan het boek Gek van verlangen van Bram Bakker. Misschien zijn we uiteindelijk allemaal op zoek naar hetzelfde. Niet alleen naar rust, succes of antwoorden. Maar naar iets dat nog dieper ligt. Het verlangen om thuis te komen bij jezelf. Om jezelf werkelijk te voelen. Om jezelf lief te hebben, precies zoals je bent. En misschien ontdekken we in momenten van stilte dat veel van wat we zoeken al in ons aanwezig is.
Wat stilte en vasten ook doen
Wat ik deze dagen heb gemerkt is dat het niet alleen fysiek is. Door het vasten en de stilte hier in de natuur kom ik dichter bij mijn lichaam. Op de laatste twee dagen voelde ik me zelfs wat emotioneler. Niet zwaar, maar gevoeliger. Alsof er een laagje wegvalt.
Je gaat anders kijken, naar wat je hebt waar je trots op bent.
Waar je dankbaar voor bent. Maar ook naar wat je misschien mist. Juist in die verstilling ontstaat er helderheid.
Niet omdat je het zoekt, maar omdat er ruimte ontstaat om het te zien.
In verbinding met je hart
In verbinding met je hart mag alles er zijn. De hartenpijn, het verdriet en de liefde, laat het hart kloppen voel wat er gevoeld wil en mag worden. Tijdens deze dagen voelde ik hoe belangrijk het is om daar werkelijk bij stil te staan. Niet om iets te repareren, maar om te luisteren. Want wanneer je de tijd neemt om naar je hart te gaan, ontstaat er vaak vanzelf verzachting en terwijl ik dit schrijft rolt er een traan over mijn wang van de herinnering, maar vooral van dankbaarheid in alles wat ik ben.
En misschien is dat wel waar het uiteindelijk om gaat:
dat we ons hart laten spreken en weer verbinding krijgen met onszelf.
Misschien herken je iets in dit verhaal. Dat verlangen naar rust.
Naar stilte. Naar weer even voelen wat er in jou leeft. Gun jij jezelf wel eens zo’n moment?
Om echt stil te staan bij wat jouw hart je wil vertellen?
Liefs Hilda ♥️