In de wereld van coaching en persoonlijke ontwikkeling zijn er ontzettend veel stemmen. 
Boeken, podcasts, trainingen, retreats. Iedereen heeft zijn eigen visie op hoe het leven zou moeten zijn. De één spreekt over energie de ander over trauma. Weer een ander over manifesteren, het universum of bewustzijn. Als je een beetje rondkijkt in deze wereld, zie je hoe verschillend de invalshoeken zijn. De één werkt vanuit psychologie de ander vanuit spiritualiteit en weer een ander vanuit lichaamswerk of energie. En dat is eigenlijk ook logisch want ieder mens kijkt door zijn eigen bril naar het leven.
We leven in een tijd waarin het aanbod groter is dan ooit. Coaches, methodes ,boeken, podcasts, retraites en vergeet niet het sociaal platform waar dit alles te vinden is en ieder heeft een visie op hoe het leven werkt.
En zoals ik al schreef de één werkt met energie, de ander met trauma en weer een ander met mindset, manifestatie of spiritualiteit. En vaak klinkt het overtuigend en vooral inspirerend ook. Maar ergens kan het ook verwarrend zijn.
Want wat is dan waar?
Iedereen spreekt vanuit zijn eigen waarheid
Iedere coach, trainer of schrijver deelt vanuit zijn eigen ervaring. Vanuit wat hij of zij heeft geleerd. Doorleefd heeft en onderzocht.
En dat maakt het waardevol. Maar het betekent ook: dat het nooit dé waarheid is. Het is een waarheid. Hun waarheid.
En dan kom jij
Als zoeker, als iemand die wil groeien.
Die iets voelt, maar misschien nog niet precies weet wat. En dan hoor je verschillende stemmen. Soms tegenstrijdig.
Soms overweldigend. En ergens raak je misschien het contact kwijt met jezelf. Omdat je denkt dat het buiten jou ligt.
Dat iemand anders het beter weet.
De vraag is niet: wie heeft gelijk?
Misschien is de belangrijkste vraag niet: wie heeft gelijk? Maar: wat resoneert bij jou?
Wat voelt kloppend? Wat brengt rust in je lichaam? Wat helpt jou om dichter bij jezelf te komen?
Jouw innerlijke kompas
We hebben allemaal een innerlijk kompas. Alleen…
we zijn vaak verleerd om daarnaar te luisteren. Door drukte. Door verwachtingen. Door alles wat we denken te moeten. En soms ook doordat we zóveel horen van buitenaf, dat we niet meer weten wat van ons is.
Je innerlijke kompas zit niet in je hoofd.
Maar in je lichaam in je gevoel, je hart en in je buik.
Daar waar je voelt:
dit klopt of juist dit klopt niet.
Maar eerlijk is eerlijk…
Dat kompas voelen is niet altijd makkelijk. Soms zit er ruis op. Door ervaringen, door pijn en of door patronen die telkens op je pad komen.
Soms ben je het gewoon even kwijt. En dat is menselijk.
Hulp kan daarin juist helpend zijn
Bij ons in het Westland wordt vaak gezegd: “Niet lullen maar poetsen”, doorgaan, niet zeuren en schouders eronder. En ergens zit daar ook kracht in.
Doorzetten. Niet opgeven. Maar ik zie ook de andere kant. Dat we soms te lang doorgaan.
Te weinig voelen en te weinig ruimte maken voor wat er van binnen speelt.
Dat hulp vragen dan voelt als zwakte of als iets wat je zelf zou moeten kunnen. Voor mij is het inmiddels geen zwakte meer om hulp te vragen. Het is juist een teken dat je jezelf serieus neemt. Dat je voelt:
ik hoef dit niet alleen te doen. En dat je bereid bent om stil te staan, bij wat er in jou leeft.
En ja uiteindelijk komt het antwoord van binnen. Maar dat betekent niet dat je het alleen hoeft te doen. Soms is het juist helpend om iemand naast je te hebben. Iemand die even met je meekijkt, vragen stelt, je helpt vertragen en je terugbrengt naar jezelf. Niet om je te vertellen wat waar is, maar om jou te helpen voelen wat voor jou waar is. Dat is voor mij ook de essentie van begeleiding.
Het gaat niet om de methode
Of het nu gaat om coaching, een training of een retraite…uiteindelijk gaat het niet om de methode. Maar om wat het met jou doet. Voel je je gezien?
Voel je je veilig? Voel je dat je dichter bij jezelf komt? Dat zijn de vragen die ertoe doen.
Terug naar jezelf
Misschien is dit wel de belangrijkste uitnodiging: Dat je jezelf weer serieus neemt, dat je leert luisteren naar wat er in jou leeft.
Soms raken mensen helemaal overtuigd van één methode of één visie, maar persoonlijke ontwikkeling is geen wedstrijd wie het beste antwoord heeft. Het is een zoektocht en daarin mag je ontdekken wat bij jou past. Wat jou helpt groeien, wat jou helpt voelen.
Wat jou helpt thuiskomen bij jezelf. Niet omdat iemand anders zegt dat het zo moet.
Maar omdat jij het voelt, want in een wereld vol stemmen mag jij jouw eigen stem blijven horen want jouw waarheid hoeft mijn waarheid niet te zijn. En dat is precies de bedoeling.
De kern blijft vaak verrassend simpel
Als je door alle theorieën en methodes heen kijkt, blijft er vaak iets heel eenvoudigs over. Rust in je zenuwstelsel, verbonden zijn met je lichaam.
Leren voelen wat er in je leeft. En misschien wel het belangrijkste: Leren om met zachtheid naar jezelf te kijken. Juist omdat we – en daar reken ik mezelf ook onder – vaak zoveel strenger zijn voor onszelf dan voor een ander.
Reflectie voor jou
Misschien herken je iets in dit verhaal. Waar voel jij dat je jezelf soms kwijtraakt in alles wat je hoort of ziet?
En wat helpt jou om weer terug te komen
bij jouw eigen kompas?
Liefs Hilda