De laatste tijd ben ik volop actief op Instagram met het maken van reels. Beelden, momenten, kleine boodschappen maar volop beweging. Wat mij verraste, was welke reel het meest bekeken werd, de leukste was in onze outfit als kerstman en kerstelf zowat 4000 keer bekeken, de ijsbaden of sneeuw is ook in trek wel 3000 keer en een kopje thee op het strand 2377 keer. Maar Het was niet de vrolijkste en niet de luchtigste die zoveel aandacht kreeg dat het 24.000 keer bekeken is.
Het was een beeld waarin ik over een begraafplaats liep… Niet omdat het over dood ging, maar omdat het iets raakte wat waarschijnlijk veel mensen “her” kennen: onzichtbare rouw, stille processen. Dingen die je meedraagt terwijl het leven doorgaat.
Rouw is niet altijd zichtbaar
We denken bij rouw vaak aan verlies door overlijden. Maar rouw is zoveel breder. Het is ook:
- afscheid nemen van gezondheid
- van een fase in je leven
- van een relatie
- van wie je dacht te zijn
- een huisdier, je baan
Dat gebeurt vaak in stilte, zonder dat iemand het ziet, zonder dat het benoemd wordt. En juist dát maakt het eenzaam.
Waarom juist dit zoveel mensen raakte
Dat die reel zoveel bekeken werd, zegt iets. Niet over mij. Maar over hoe herkenbaar dit thema is. Hoeveel mensen lopen rond met iets dat niemand ziet? Met verdriet waar geen woorden voor zijn. Met verandering die nog geen plek heeft gekregen. En ondertussen…gaan we door.
Wat ons kan helpen is in beweging blijven
Niet door te forceren. Niet door eroverheen te stappen. Maar door te blijven bewegen en te voelen waar de pijn zit niet om weg te kijken maar om het te aanschouwen en vanuit die pijn te omarmen wat is, zowel letterlijk, als innerlijk erkennen wat er is, jezelf niet afwijzen en mild blijven naar jezelf, even de pauze knop…even naar buiten, wandelen, ademhalen en je lichaam voelen.
Beweging hoeft niet groot te zijn. Het kan klein zijn. Maar het houdt je in contact met het leven en met jezelf.
Geen snelle oplossingen
We leven in een tijd waarin veel wordt beloofd…snelle trajecten, heldere stappenplannen en snelle resultaten.
Maar het leven laat zich niet versnellen. Herstel is geen rechte lijn.
Rouw ook niet en persoonlijke groei evenmin. Het is een proces met dagen waarop het stroomt
en dagen waarop het stokt. En dat maakt het niet fout. Dat maakt het menselijk.
Mijn blik
In mijn werk geloof ik niet in fixen.
Niet in iemand “beter maken”. Ik geloof in begeleiden, om weer in beweging te komen
op een manier die past. In naast iemand staan om het lichaam mee te nemen in zachtheid maar ook de verbinding zowel fysiek, mentaal, emotioneel maar ook spiritueel wat voor velen nog klinkt als een zweefverhaal, geloof ik dat alles verbonden is met elkaar en dat het één niet los staat van het ander.
Waarom beweging zo essentieel is
Wanneer het vanbinnen schuurt, wil je soms stilstaan.
Je terugtrekken of verdoven. Maar juist dan kan beweging hoe klein ook een anker zijn. Niet om het weg te maken.
Maar om te voelen: ik leef! Misschien loop jij ook rond met iets dat niemand ziet.
Misschien draag jij iets waar je geen woorden voor hebt. Dan is dit mijn zachte uitnodiging: Blijf in beweging, op jouw manier en in jouw tempo. En vertrouw erop dat zelfs de kleinste stap een verschil kan maken.
Voor wie beweging nodig heeft, maar geen zware drempels
Ik zie in mijn werk vaak mensen die herstellen van ziekte, burn-out of langdurige stress.
Mensen die zoeken naar contact, naar beweging, naar iets dat licht genoeg voelt om überhaupt te durven komen.
Sommige plekken zijn ongelooflijk waardevol. En tegelijk merk ik dat ze voor een aantal mensen nog te groot voelen.
Te confronterend, te beladen. Niet omdat ze geen hulp willen. Maar omdat ze eerst weer vertrouwen willen voelen.
In hun lijf in zichzelf en in samen zijn. En precies daar ontstaat de behoefte aan iets laagdrempeligs.
Waarom Heppie Fit is ontstaan
Heppie Fit is ontstaan vanuit mijn eigen behoefte om weer te bewegen en lessen te verzorgen maar nu als dat tussenveld, niet als therapie of
zware gesprekken. Maar beweging in adem, visualisatie, verbinding en zachte bewegingen om te landen in je lichaam. Uit je hoofd in je lijf.
Voor mensen die:
- herstellen
- weer voorzichtig willen opbouwen
- verbinding zoeken
- en niet meteen een zwaar traject aankunnen
Heppie Fit is geen oplossing. Het is een eerste stap. Een plek om te voelen:
ik mag weer meedoen. Op jouw eigen tempo.
Van klacht naar kracht…
En buiten Heppie Fit zijn er nog zoveel mooie andere mogelijkheden, als je verder durft te kijken langs de pijn. Mogelijkheden die bij jou passen, voel vooral daarin wat bij jou past en waarin jij voelt… JA met dit wil ik verder en dat hoeft niet bij mij want er zijn zoveel mooie mensen die jou ook verder kunnen helpen. Kijk eens bij de balanskliniek opgezet door (oud-) psychiater Bram Bakker een prachtig platform waarbij ik ben aangesloten en waarvan wij met zijn allen zeggen: “VAN KLACHT NAAR KRACHT!”
Beweging, een stap…op welke manier dan ook…om te blijven leven, te blijven voelen… ook als het (l)even schuurt.
Liefs Hilda