Van de week schreef ik op Facebook: Ik ben er even klaar mee…
om telkens maar grenzen te verleggen, kennissen te vriend houden, trekken aan een dood paard is ook weleens de uitleg Geen lange uitleg, geen mooi verhaal maar gewoon… dat.
En wat er toen gebeurde
Er kwamen zoveel reacties, berichten, herkenning.
Mensen die schreven: “Ja… dat herken ik ook.” Het raakte me want wat je aan de buitenkant ziet, is vaak niet wat er van binnen speelt.
We laten niet altijd zien hoe het echt gaat
We gaan door, we doen wat er moet gebeuren.
We houden het draaiende, werk, gezin, verantwoordelijkheden. Maar ondertussen…kan er van alles spelen van binnen.
Het zit vaak onder de oppervlakte
Vermoeidheid.
Onrust.
Twijfel.
Verdriet.
Overprikkeling.
Soms zonder duidelijke reden. Soms omdat er al te lang iets speelt. Maar je ziet het niet altijd aan iemand.
“Ik ben er klaar mee” is geen zwakte
Het is geen opgeven. Het is een signaal. Een moment waarop iets in jou zegt: tot hier… en even niet verder…
Misschien herken je het wel
Dat je doorgaat. Dat je jezelf bij elkaar raapt.
Dat je denkt: het gaat wel weer over. Niet omdat je niet wilt voelen, maar omdat het leven gewoon doorgaat. Omdat er werk is.
Mensen die op je rekenen. Dingen die moeten. En misschien ook wel omdat je het niet altijd kunt uitleggen, of omdat je denkt dat het wel meevalt.
Dat anderen het zwaarder hebben. Dat jij niet moet zeuren.
Maar dat je gewoon even moe bent, dat je geen zin hebt, dat alles even te veel voelt. En dat je het zelf misschien ook niet eens goed kunt uitleggen. En misschien hoeft dat ook niet Misschien hoef je het niet meteen op te lossen. Niet meteen te begrijpen. Niet meteen beter te maken. Misschien is het genoeg om te voelen: dit is waar ik nu ben.
Waarom we het niet uitspreken
Soms zeggen we het niet, omdat er misschien angst onder zit om ons echt uit te spreken of angst om zwak over te komen,
om tot last te zijn, niet begrepen te worden of een oordeel te krijgen dat we anders denken of misschien nog wel dieper…
Angst voor wat er omhoog komt als we echt gaan voelen en wat we graag zouden willen. Want zolang je doorgaat,
blijft het een beetje onder de oppervlakte. Maar als je stilvalt…kan het ineens dichtbij komen.
En dus houden we het vaak bij ons. Gaan we door. Zetten we nog even een stap. Totdat ons lichaam of gevoel zegt: nu wil ik gehoord worden.
Uit je hoofd, in je lijf
En misschien zegt je lichaam het allang. In vermoeidheid. In spanning. In een onrustig gevoel dat je niet goed kunt plaatsen. Je hoofd kan nog zeggen: het gaat wel. Maar je lichaam vertelt vaak een ander verhaal. Het trekt aan je. Het vertraagt je.
Soms fluistert het… en soms moet het harder gaan spreken.
Want vaak proberen we het te verklaren. In ons hoofd. Maar het antwoord ligt niet altijd daar. Soms ligt het in: even stoppen
even ademen, even voelen. En misschien zit daar ook de reden dat we het niet uitspreken. Omdat we het in ons hoofd nog kunnen wegduwen…
maar ons lichaam het al voelt.
Je hoeft het niet alleen te dragen
Wat me het meest raakte in alle reacties…was de herkenning. Dat zoveel mensen dit voelen.
Maar het niet altijd uitspreken. Misschien is “ik ben er klaar mee”
geen einde. Maar een begin om andere keuzes te maken, keuzes die jouw niet teveel energie kosten maar waar je energie van krijgt.
Herken je dit gevoel?
En geef je jezelf daar ruimte voor?
Het blijft soms moeilijk om in contact te blijven met jezelf, juist als je het even niet weet…misschien is “ik ben er klaar mee”
niet iets wat je bedenkt maar iets wat je lichaam je vertelt.
Liefs Hilda.