Als je geen doel hebt… wat doe je dan hier?
Ik stelde mezelf die vraag vanmorgen. Een harde vraag misschien. Maar ook een eerlijke. Niet bedoeld als oordeel. Maar als uitnodiging om even stil te staan en te voelen. We praten vaak over doelen. Doelen in werk, doelen in gezondheid, doelen in het leven.
Maar wat als dat doel er even niet is? Of niet duidelijk voelt? We zijn zo gewend om bezig te zijn. Om ergens naartoe te werken. Om iets te moeten. En als dat er even niet is… dan ontstaat er ruimte. En precies daar…komt vaak onrust. Misschien is het doel van het leven voor iedereen anders. Voor de één zit het in bouwen, creëren en doorgaan. Voor de ander juist in vertragen, voelen en herstellen. En soms verandert dat doel met de fase waarin je zit.
Wat vandaag klopt, kan morgen weer anders zijn.
Het hoofd wil het oplossen
Op het moment dat er geen duidelijk doel is, of geen richting…gaat het hoofd aan. Het wil grip krijgen. Controle houden. Antwoorden vinden. Omdat het hoofd niet van leegte houdt. Niet van onzekerheid. Niet van “het even niet weten”. Dus gaat het zoeken. Analyseren. Antwoorden bedenken…
Ik moet iets doen.
Ik moet een doel hebben.
Ik moet productief zijn.
Terug naar je lijf
Want het antwoord zit vaak niet in je hoofd, maar in je lijf, hoe meer we in ons hoofd gaan zitten…hoe verder we soms van onszelf af raken. Niet alles in het leven is op te lossen met denken. Uit je hoofd in je lijf in wat je werkelijk ervaart op dat moment. En dat is spannend want in je lijf voel je ook: onrust, twijfel, leegte, verlangen. Alles wat je misschien liever niet voelt. Zonder richting kan het voelen alsof je doelloos bent. En misschien denk je dan wel: wat doe ik hier eigenlijk? Best een confronterende vraag. Maar ook een eerlijke.
We willen allemaal ergens naartoe
Diep van binnen wil ieder mens iets, zich levend voelen, iets betekenen, verbinding ervaren. Niet alleen maar bestaan…maar echt leven. Ook als je ziek bent of als je in een burn-out zit. Misschien zelfs juist dan. Soms word je leven letterlijk stilgezet. Door vermoeidheid. Door stress. Door ziekte. En juist dan ontdek je dat het niet altijd gaat om ergens te komen…maar om weer terug te komen bij jezelf. Alleen verandert de richting. Niet meer vooruit in tempo, maar naar binnen. Niet meer presteren, maar herstellen. Niet meer moeten, maar voelen.
Het doel zit niet altijd in “doen”
Wat ik steeds meer begin te voelen…is dat het doel van het leven niet altijd zit in presteren, bouwen of bereiken. Maar in: voelen ervaren en bewust zijn. En juist daar… ligt je kompas niet in een lijstje. Niet in een planning. Maar in: wat voel ik nu? waar gaat mijn energie naartoe? waar word ik zacht van? en natuurlijk ook waar wil ik heen bewegen maar dat is voor ieder anders.
Soms moet je vertragen om het weer te voelen, misschien is dat ook wat er gebeurt als het even stil wordt. Als je agenda leeg is.
Als het “touwtrekken” wordt in je werk. Je lijf even niet meewerkt en je hoofd overuren maakt dan word je eigenlijk teruggebracht naar de basis.
Uit je hoofd, in je lijf
En misschien is dát wel de beweging die nodig is. Niet nog meer nadenken. Niet nog meer zoeken buiten jezelf. Maar: uit je hoofd in je lijf, zodat je weer kunt voelen wat van jou is. Wat wil ik echt? Niet wat moet, wat hoort en niet wat andere doen.
Maar: wat wil ík?
In de bloei van je leven
Misschien gaat in de bloei van je leven helemaal niet over leeftijd. Niet over hoe oud je bent. Of waar je “zou moeten zijn”. Maar over dit: Dat je weer voelt waar je blij van wordt, jong of “oud “. Waar je weer energie van krijgt. Waar je hart van opent. Het is niet het moment waarop alles perfect is of moet zijn. Niet het punt waarop je alles op orde hebt. Maar juist het moment waarop je weer in verbinding komt met jezelf. Soms begint die bloei niet in groei naar buiten… maar in vertraging. In stil worden. In voelen en in loslaten wat niet meer past. Zoals de natuur dat ook doet. Eerst terug naar de basis de wortels, de voeding van binnenuit om vandaar de knoppen te doen ontluiken en te bloeien in volle glorie…
en van daaruit…
ontstaat er vanzelf weer beweging. In de bloei van je leven betekent misschien wel: Dat je durft te kiezen wat klopt voor jou. Dat je niet meer alles hoeft te weten. Maar wel leert vertrouwen op wat je voelt. Dat je zachter wordt voor jezelf. Milder. Eerlijker. En dat je gaat leven niet vanuit moeten… maar vanuit zijn. Misschien hoef je niet altijd te weten waar je naartoe gaat. Maar wel dat je in contact blijft met jezelf, juist als je het even niet weet.
Liefs Hilda