We leven in een tijd waarin alles sneller, mooier en makkelijker kan…
Een tekst voor Facebook?
Een bericht voor Instagram?
Een afbeelding voor je website?
Een flyer, blog, aanbod of cursusopzet?
Je vult iets in en binnen een paar seconden rolt er iets uit wat vaak nog goed klinkt ook, soms zo prachtig dat je er tranen van in je ogen krijgt, het ziet er gelikt uit en is op en top professioneel, alsof er uren werk in zit.
En eerlijk is eerlijk: ik gebruik het zelf ook.
AI, ChatGPT, Google, Canva en al die andere slimme tools kunnen enorm helpend zijn. Zeker als je veel ideeën hebt, groepen begeleidt, lessen maakt, workshops voorbereidt of teksten wilt schrijven die helder overkomen is het voor mij een perfecte tool om mee te werken en het scheelt me heel veel tijd in het uitwerken hiervan.
Het kan je helpen om je gedachten te ordenen, om de juiste woorden te vinden en iets wat in je hoofd zit beter vorm te geven. En toch…schuurt het ook want als alles zo makkelijk uit een systeem komt rollen, waar blijft dan de echtheid?
Waar blijft onze eigen stem? Waar blijft de mens achter de woorden?
Van encyclopedie naar één druk op de knop
Als ik kijk naar vroeger, dan ging je voor informatie naar de bibliotheek, je zocht in een encyclopedie, je bladerde, las, vergeleek en probeerde zelf te begrijpen wat belangrijk was pfff wat een uren maakte we niet voor onze werkstukken of presentaties? Dat kostte echt tijd en soms ook heel veel frustratie. Maar juist in dat zoeken gebeurde er ook iets, je leerde nadenken, je leerde verbanden leggen, je moest zelf kiezen wat bruikbaar was en wat niet – hopend op een goed eindcijfer.
Nu is dat anders en dat is begrijpelijk, we groeien door als wereld met alle nieuwe snufjes van nu, ik groeide op met een vaste telefoon en een telefooncel langs de weg om er heel wat muntjes in te gooien, nu is er onze mobiele telefoon – een computer waar je ook nog eens mee belt.
Al die nieuwe snufjes zijn fantastisch, het maakt kennis toegankelijk. Het helpt bij school, studie, werk en creativiteit.
Maar het vraagt ook iets nieuws van ons want als het antwoord zo snel komt, blijven we dan nog zelf nadenken?
Leren jongeren nog voelen: klopt dit eigenlijk wel?
Durven ze nog te zoeken, twijfelen, schrappen, opnieuw proberen?
Daar zit voor mij een belangrijk punt.
AI kan een geweldig hulpmiddel zijn, maar het mag niet de plek innemen van ons eigen denken. Zeker bij kinderen en jongeren vind ik dat belangrijk. Niet om ze weg te houden van technologie, want die wereld is er gewoon. Maar wel om ze te leren: gebruik het bewust. Laat het je helpen maar laat het niet alles van je overnemen.
Mooie woorden zijn niet altijd woorden die raken
We zien steeds vaker prachtige teksten voorbij komen. Op websites, op social media, in nieuwsbrieven.
Alles klopt, de zinnen lopen lekker, de boodschap is helder, de afbeelding is mooi en het ziet er professioneel uit. maar soms voel je het verschil. Soms lees je iets en denk je: Ja, mooi geschreven… maar ik voel de mens erachter niet. En soms lees je juist een tekst die misschien niet perfect is, maar die je wél raakt. Dat is voor mij het verschil tussen een mooie tekst en een tekst die echt binnenkomt en ook daarin wordt AI steeds beter, dus vraagt het ook aan ons om er bewuster mee om te gaan.
AI kan helpen, maar het kan jou niet vervangen
AI kan woorden maken
AI kan structuur geven
AI kan meedenken, aanscherpen en vertalen
AI kan zelfs een emotionele tekst schrijven.
Maar AI voelt niet zoals wij voelen. Het kan woorden geven aan verdriet, verlangen, angst, rust of hoop. Maar het heeft zelf geen brok in de keel. Geen trilling in het lijf. Geen herinnering die ineens binnenkomt. Geen hart dat even sneller klopt omdat iets echt raakt.
En juist daar zit voor mij de kern. Zeker bij onderwerpen als rouw, burn-out, ziekte, stress, verlies, persoonlijke groei of thuiskomen bij jezelf, gaat het niet alleen om mooie woorden. Dan gaat het om echtheid, vertrouwen, herkenning en voelen of iemand werkelijk begrijpt waar het over gaat.
Een hulpmiddel is nog geen mens
Ik merk zelf ook hoe makkelijk het is om AI als assistent te gebruiken. Het helpt me om ideeën te ordenen, teksten aan te scherpen en soms sneller tot de kern te komen. Dat is waardevol. Maar een assistent is niet hetzelfde als een echt persoon.
Een systeem kan met je meedenken. Het kan vragen stellen, suggesties geven en taal vinden. Maar het kan niet tegenover je zitten en voelen wat er tussen de regels door gebeurt. Het ziet geen traan die wordt ingehouden, het voelt geen spanning in een lichaam, het merkt niet op dezelfde manier wanneer iemand iets zegt, maar eigenlijk iets anders bedoelt.
En dat maakt voor mij het verschil…zeker in begeleiding, coaching, therapie of persoonlijke ontwikkeling is menselijk contact niet zomaar te vervangen. Soms heb je iemand nodig die echt aanwezig is. Iemand die luistert met aandacht, iemand die niet alleen reageert op je woorden, maar ook op je stilte.
AI kan laagdrempelig zijn, het is makkelijk altijd beschikbaar en vaak goedkoper dan professionele begeleiding. En voor sommige vragen kan dat heel fijn zijn. Maar bij echte emotionele stukken, bij rouw, ziekte, burn-out of levensvragen, geloof ik dat menselijk contact van grote waarde blijft.
Niet omdat technologie slecht is, maar omdat wij mensen geen machines zijn.
De vraag is niet: mag je AI gebruiken?
Voor mij is de vraag niet of AI goed of fout is.
De vraag is veel meer:
Waarvoor gebruik je het?
Tegenwoordig zijn er ook steeds meer mensen die zich specialiseren in AI. Mensen die je helpen om deze tools slimmer, handiger en bewuster te gebruiken. En ook daar maak ik zelf gebruik van. Een vriendin helpt mij om beter te begrijpen wat er allemaal mogelijk is en hoe ik AI op een goede manier kan inzetten in mijn werk.
En juist dat vind ik waardevol. Want het gaat voor mij niet om AI afwijzen, maar om leren hoe je het bewust gebruikt. Niet klakkeloos overnemen wat eruit rolt, maar blijven voelen: klopt dit met mij? Past dit bij mijn manier van werken? Herken ik mezelf hierin?
AI kan je helpen om woorden te vinden.
Maar jij blijft degene die richting geeft, een tekst kan nog zo mooi zijn, maar als jij jezelf er niet in herkent, dan klopt hij niet.
Mensen zoeken geen perfecte tekst, maar vertrouwen
Als iemand op jouw website komt of een bericht van jou leest, zoekt diegene niet alleen informatie die persoon voelt ook: Past dit bij mij? Voel ik vertrouwen? Is dit iemand bij wie ik mezelf kan laten zien?
En zeker in mijn werk vind ik dat belangrijk omdat ik werk met mensen die veel hebben gedragen en hebben meegemaakt, die uit hun hoofd willen komen om zo weer hun lijf te gaan voelen, die opnieuw willen voelen wat ze nodig hebben. Mensen die niet alleen geholpen willen worden met een mooi stappenplan, maar vooral gezien willen worden als mens.
En dat vraagt naar mijn idee meer dan een gelikte tekst. Dat vraagt aandacht, afstemming, echtheid en vooral menselijkheid.
De toekomst vraagt juist om meer menselijkheid
Ik denk dat AI de komende jaren alleen maar groter wordt, slimmer, sneller en nog mooier, en dat is helemaal ok want het is ook nu waarin we leven en wat ik al omschreef in een wereld die steeds sneller en harder gaat in de ontwikkelingen wat wij als mens soms niet eens kunnen bijbenen.
Ik blijft het interessant vinden maar ook spannend hoe al die ontwikkelingen vorm gaan geven in de toekomst.
Want blijven we nog voelen wat we zelf willen zeggen?
blijven we nog luisteren naar onze eigen binnenwereld?
blijven we nog schrijven vanuit ervaring, kwetsbaarheid en waarheid?
Of laten we alles invullen omdat het sneller is? Voor mij is dat precies waar we wakker op mogen blijven, niet uit angst maar vanuit bewustzijn.
Terug naar jezelf, ook in wat je maakt
Misschien is dat wel de uitnodiging…gebruik de tools die er zijn, want het helpt je, laat je inspireren door mensen die het jouw kunnen leren zodat je je werk lichter maakt waar dat kan.
Maar blijf jezelf meenemen, lees terug wat je schrijft. Voel of het klopt. Haal eruit wat te glad is en voeg toe wat van jou is, durf soms minder perfect te zijn, maar wel echt. En leer dat ook aan onze kinderen en jongeren. Niet dat ze het niet mogen gebruiken want hier kunnen we niet meer omheen maar blijf wakker, blijf nieuwsgierig, blijf vooral zelf nadenken en blijf voelen of het klopt. Want uiteindelijk raakt niet de perfecte zin.
Uiteindelijk raakt het de mens achter de woorden en misschien is dat precies wat we in deze tijd nodig hebben.
Niet minder technologie, maar meer bewustzijn in hoe we het gebruiken. Niet alleen mooie teksten, maar woorden die kloppen. Niet alleen sneller naar buiten maar eerst even naar binnen. Want daar begint het telkens weer… bij jezelf, bij jouw eigen stem. Bij wat in jou leeft, wat gevoeld wil worden en wat er gewoon mag zijn.
En dát…dat kan geen enkel systeem helemaal van je overnemen.
Liefs Hilda.